داد درویشی از سر تمهید
سر قلیان خویش را به مرید

گفت در دوزخ ای نکو کردار
قدری آتش به روی آن بگذار

بگرفت و ببرد و باز آورد
عقد گوهر ز درج راز آورد

گفت که در دوزخ هر چه گردیدم

درجات جحیم را دیدم

آتش و هیزم و ذغال نبود!
اخگری بهر اشتعال نبود

هیچ کس آتشی نمی افروخت
زاتش خویش هرکسی میسوخت!

 

حکیم بزرگمهر به پادشاه انوشیروان:

دو چیز را هرگز فراموش نکن

                                      خدا را و مرگ را

دو چیز را همیشه فراموش کن

            به کسی که خوبی کردی و کسی که به تو بدی کرد

و اینک چهار نکته دیگر

به مجلسی وارد شدی زبان نگه دار

بر سر سفره ای رفتی شکم نگهدار

به خانه ای وارد شدی چشم نگهدار

و هنگامی که به نماز ایستادی دل نگهدار.

هیچگاه به مردم اجازه نده آرام بگیرند.هیچوقت به اشتباه یا شکست اعتراف نکن .هیچگاه نگو که ممکن است دشمن صفات خوبی داشته باشد.هیچگاه نگذار مردم فکر کنند جز تو چاره دیگری داشته اند .نپذیر که تو را مقصر بدانند.فقط بروی یک دشمن متمرکز شو و او را مسئول همه چیزهای بد بدان. مردم یک دروغ بزرگ را از دروغ کوچک زودتر باور میکنند و اگر تو آنرا به حد کافی تکرار کنی دیر یا زود به آن معتقد می شوند.